که کوهستانیم گلزار پرورد

نمود آنگه که خواهم گشت بیمار

مرا قصری به خرم مرغزاری

بباید ساختن بر کوهساری

شد از گرمی گل سرخم گل زرد

بدو گفتند بت رویان دمساز

که ای شمع بتان چون شمع مگداز