شد از گرمی گل سرخم گل زرد

مرا قصری به خرم مرغزاری

بباید ساختن بر کوهساری

که کوهستانیم گلزار پرورد

بدو گفتند بت رویان دمساز

که ای شمع بتان چون شمع مگداز

تو را سالار ما فرمود جائی