ز نومیدی دلش رنجورتر گشت

چو خسرو دور شد زان چشمه آب

ز چشم آب ریزش دور شد خواب

به هر منزل کز آنجا دورتر گشت

دگر ره شادمان می شد به امید

که برنامد هنوز از کوه خورشید

چو من زین ره به مشرق می شتابم