چو من زین ره به مشرق می شتابم

ز نومیدی دلش رنجورتر گشت

دگر ره شادمان می شد به امید

که برنامد هنوز از کوه خورشید

مگر خورشید روشن را بیابم

چو گل بر مرز کوهستان گذر کرد

نسیمش مرزبانان را خبر کرد