همه در آشیانها رخ نهفتند

به گل چیدن به باغ آمد سیه زاغ

شدند از جلوه طاوسان گسسته

به پر زاغ رنگان بر نشسته

ز رنج ماندگی تا روز خفتند

دگر روز آستان بوسان دویدند

به درگاه ملک صف بر کشیدند