ز رنج ماندگی تا روز خفتند

شدند از جلوه طاوسان گسسته

به پر زاغ رنگان بر نشسته

همه در آشیانها رخ نهفتند

دگر روز آستان بوسان دویدند

به درگاه ملک صف بر کشیدند

همان چوگان و گوی آغاز کردند