ز بس کز گاز نیلش در کشیدی

به بوسه با ملک همدست گشتی

چنان تنگش کشیدی شه در آغوش

که کردی قاقمش را پرنیان پوش

ز برگ گل بنفشه بر دمیدی

ز شرم آن کبودیهاش بر ماه

که مه را خود کبود آمد گذرگاه