ز برگ گل بنفشه بر دمیدی

چنان تنگش کشیدی شه در آغوش

که کردی قاقمش را پرنیان پوش

ز بس کز گاز نیلش در کشیدی

ز شرم آن کبودیهاش بر ماه

که مه را خود کبود آمد گذرگاه

اگر هشیار اگر سرمست بودی