صبا گرد از جبین جان زدوده

که آب زندگی دروی نهان بود

سوادی نه بر آن شبگون عماری

جز آن عصمت که باشد پرده داری

ستاره صبح را دندان نموده

شبی بود از در مقصود جوئی

مراد آن شب ز مادر زاد گوئی