دگر ره دیو را دربند می داشت

طلب من کردم و روزی ترا بود

ازین فکرت که با آن ماه می رفت

چو ماه آن آفتاب از راه می رفت

فرشتش بر سر سوگند می داشت

ازین سو تخت شاخنشه نهاده

وشاقی چند بر پای ایستاده