جوان شیری بر آمد تشنه از راه

دو به بیند ز چشمی روشنائی

همیلا گفت آبی بود روشن

روان گشته میان سبز گلشن

بدان چشمه دهان تر کرد ناگاه

همایون گفت لعلی بود کانی

ز غارتگاه بیاعان نهانی