دو به بیند ز چشمی روشنائی

از آن به داستانی زد فلکناز

که ما را بود یک چشم از جهان باز

به ما چشمی دگر کرد آشنائی

همیلا گفت آبی بود روشن

روان گشته میان سبز گلشن

جوان شیری بر آمد تشنه از راه