به ما چشمی دگر کرد آشنائی

ربود آن عنبرین گل را به منقار

از آن به داستانی زد فلکناز

که ما را بود یک چشم از جهان باز

دو به بیند ز چشمی روشنائی

همیلا گفت آبی بود روشن

روان گشته میان سبز گلشن