که ما را بود یک چشم از جهان باز

بهشتی مرغی آمد سوی گلزار

ربود آن عنبرین گل را به منقار

از آن به داستانی زد فلکناز

به ما چشمی دگر کرد آشنائی

دو به بیند ز چشمی روشنائی

همیلا گفت آبی بود روشن