چو آمد شیشه خورشید بر سنگ

شدند از ساحت صحرا سوی شهر

جهان خوردند و یک جو غم نخوردند

ز شادی کاه برگی کم نکردند

جهان بر خلق شد چون شیشه تنگ

دگر ره شیشه می بر گرفتند

چو شیشه باده ها بر سر گرفتند