به شبدیز و به گلگون برنشستند

چو بر شبدیز شب گلگون خورشید

ستام افکند چون گلبرگ بربید

مه و خورشید دل در صید بستند

شدند از مرز موقان سوی شهرود

بنا کردند شهری از می و رود

گهی بر گرد شط بستند زنجیر