ستام افکند چون گلبرگ بربید

دل شادش به دیدار دل افروز

طرب می کرد و خوش می بود تا روز

چو بر شبدیز شب گلگون خورشید

مه و خورشید دل در صید بستند

به شبدیز و به گلگون برنشستند

شدند از مرز موقان سوی شهرود