طرب می کرد و خوش می بود تا روز

نمی افتاد فرصت در میانه

که تیر خسرو افتد بر نشانه

دل شادش به دیدار دل افروز

چو بر شبدیز شب گلگون خورشید

ستام افکند چون گلبرگ بربید

مه و خورشید دل در صید بستند