دل شادش به دیدار دل افروز

بر آن تنگ شکر چون دست یابد

نمی افتاد فرصت در میانه

که تیر خسرو افتد بر نشانه

طرب می کرد و خوش می بود تا روز

چو بر شبدیز شب گلگون خورشید

ستام افکند چون گلبرگ بربید