سرش گر سرکشی را رهنمون بود

مرا شکر مبارک شاه را قند

وزین پس بر عقیق الماس می داشت

زمرد را به افعی پاس می داشت

تقاضای دلش یارب که چون بود

شده از سرخ روئی تیز چون خار

خوشا خاری که آرد سرخ گل بار