که باز عشق کبکت را ربود است

به هشیاری مشو با من که مستی

چو من بی دل نه ای؟ حقا که هستی

ترا این کبک بشکستن چه سوداست

و گر خواهی که در دل راز پوشی

شکیبت باد تا با دل بکوشی

تو نیز اندر هزیمت بوق می زن