و گر خواهی که در دل راز پوشی

چو من بی دل نه ای؟ حقا که هستی

ترا این کبک بشکستن چه سوداست

که باز عشق کبکت را ربود است

شکیبت باد تا با دل بکوشی

تو نیز اندر هزیمت بوق می زن

ز چاهی خمیه بر عیوق می زن