اگر خوشدل نشینم جان آن هست

مگر زان گل گلاب آلود گردم

به بوی از گلستان خشنود گردم

تو سرمست و سر زلف تو در دست

چو با تو می خورم چون کش نباشم

تو را بینم چرا دلخوش نباشم

کمر زرین بود چون با تو بندم