هنوز از باده دوشینه سرمست

فلک چون جام یاقوتین روان کرد

ز جرعه خاک را یاقوت سان کرد

ملک برخاست جام باده در دست

همان سودا گرفته دامنش را

همان آتش رسیده خرمنش را

هوای گرم بود و آتش تیز