هوای گرم بود و آتش تیز

هنوز از باده دوشینه سرمست

همان سودا گرفته دامنش را

همان آتش رسیده خرمنش را

نمی کرد از گیاه خشک پرهیز

گرفت آن نار پستان را چنان سخت

که دیبا را فرو بندند بر تخت