که دیبا را فرو بندند بر تخت

هوای گرم بود و آتش تیز

نمی کرد از گیاه خشک پرهیز

گرفت آن نار پستان را چنان سخت

بسی کوشید شیرین تا به صد زور

قضای شیر گشت از پهلوی گور

ملک را گرم دید از بیقراری