که هم با تاج و هم با تخت بودم

مرا از حال خود آگاه کردی

به نیک و بد سخن کوتاه کردی

من اول بس همایون بخت بودم

بگرد عالم آوارم تو کردی

چنین بد روز و بی چارم تو کردی

گرم نگرفتی اندوه تو فتراک