فلک بر سبز خنگی تندخیز است

تو خواهی پر گلش کن خواه پر خار

جهان بر ابلقی توسن سوار است

لگد خوردن ازو هم در شمار است

ز راهش عقل را جای گریز است

نشاید بر کسی کرد استواری

که ننموده است با کس سازگاری