ز راهش عقل را جای گریز است

جهان بر ابلقی توسن سوار است

لگد خوردن ازو هم در شمار است

فلک بر سبز خنگی تندخیز است

نشاید بر کسی کرد استواری

که ننموده است با کس سازگاری

چو بر بهرام چوبین تند شد بخت