خران را خنده می آید بدین کار

مرا باید که صد غمخوار باشد

چون من صد غم خورم دشوار باشد

ز خر برگیرم و بر خود نهم بار

مه و خورشید را بر فرش خاکی

ز جمعیت رسید این تابناکی

براکنده دلم بی نور از آنم