مه و خورشید را بر فرش خاکی

چون من صد غم خورم دشوار باشد

ز خر برگیرم و بر خود نهم بار

خران را خنده می آید بدین کار

ز جمعیت رسید این تابناکی

براکنده دلم بی نور از آنم

نیم مجموع دل رنجور از آنم