بسی بر خواند ازین افسانه با دل

گیا خود در میان دستی برآرد

به هر کاری در از دولت بود نور

که باد از کار ما بی دولتی دور

چو عشق آمد کجا صبر و کجا دل

صبوری کرد با غم های دوری

هم آخر شادمان شد زان صبوری