گشاده رشته گوهر ز دیده

بدان آتش سر دودافکنی داشت

مگر دودش رود زان سو که دل بود

که افتد بر سر پوشیده ها دود

مژه چون رشته در گوهر کشیده

ز خواب ایمن هوسهای دماغش

ز بیخوابی شده چشم و چراغش