بدان آتش سر دودافکنی داشت

گهی از پای میافتاد چون مست

گه از بیداد می زد دست بر دست

دلش حراقه آتش زنی داشت

مگر دودش رود زان سو که دل بود

که افتد بر سر پوشیده ها دود

گشاده رشته گوهر ز دیده