دلش حراقه آتش زنی داشت

ز بحر دیده پر گوهر کنارش

گهی از پای میافتاد چون مست

گه از بیداد می زد دست بر دست

بدان آتش سر دودافکنی داشت

مگر دودش رود زان سو که دل بود

که افتد بر سر پوشیده ها دود