گه از بیداد می زد دست بر دست

شده ز اندیشه هجران یارش

ز بحر دیده پر گوهر کنارش

گهی از پای میافتاد چون مست

دلش حراقه آتش زنی داشت

بدان آتش سر دودافکنی داشت

مگر دودش رود زان سو که دل بود