گهی چون کوی هر سو می دویدی

به نسرین برگ گل از لاله می کند

گهی بر شکر از بادام زد آب

گهی خائید فندق را به عناب

گهی بر جای چون چوگان خمیدی

نمک در دیده بی خواب می کرد

ز نرگس لاله را سیراب می کرد