چو روزی چند بروی رنج شد چیر

که پیشت مرد خواهد مادر پیر

در آمد کار اندامش به سستی

به بیماری کشید از تن درستی

تن از جان سیر شد جان از جهان سیر

جهان از جان شیرینش جدا کرد

به شیرین هم جهان هم جان رها کرد