جهان از جان شیرینش جدا کرد

به بیماری کشید از تن درستی

چو روزی چند بروی رنج شد چیر

تن از جان سیر شد جان از جهان سیر

به شیرین هم جهان هم جان رها کرد

فرو شد آفتابش در سیاهی

بنه در خاک برد از تخت شاهی