فرو شد آفتابش در سیاهی

تن از جان سیر شد جان از جهان سیر

جهان از جان شیرینش جدا کرد

به شیرین هم جهان هم جان رها کرد

بنه در خاک برد از تخت شاهی

چنین است آفرینش را ولایت

که باشد هر بهاری را نهایت