بنه در خاک برد از تخت شاهی

جهان از جان شیرینش جدا کرد

به شیرین هم جهان هم جان رها کرد

فرو شد آفتابش در سیاهی

چنین است آفرینش را ولایت

که باشد هر بهاری را نهایت

نیامد شیشه ای از سنگ در دست