چنین است آفرینش را ولایت

به شیرین هم جهان هم جان رها کرد

فرو شد آفتابش در سیاهی

بنه در خاک برد از تخت شاهی

که باشد هر بهاری را نهایت

نیامد شیشه ای از سنگ در دست

که باز آن شیشه را هم سنگ نشکست