گیا در زیر پی شمشیر باشد

فلک را تا کمان بی زه نگردد

شکار کس در او فربه نگردد

گوزنی را که ره بر شیر باشد

تو ایمن چون شدی بر ماندن خویش

که داری باد در پس چاه در پیش

مباش ایمن که این دریای خاموش