اگر واعظ بود گوید که چون کاه

به وقت مرگ خندان چون چراغ است

سرانی کز چنین سر پرفسوسند

چون گل گردن زنان را دست بوسند

تو بفکن تامنش بر دارم از راه

و گر زاهد بود صد مرده کوشد

که تو بیرون کنی تا او بپوشد