به وقت مرگ خندان چون چراغ است

جهان آن به که دانا تلخ گیرد

که شیرین زندگانی تلخ میرد

کسی کز زندگی با درد و داغ است

سرانی کز چنین سر پرفسوسند

چون گل گردن زنان را دست بوسند

اگر واعظ بود گوید که چون کاه