جهان آن به که دانا تلخ گیرد

نکرد است آدمی خوردن فراموش

کدامین ربع را بینی ربیعی

کزان بقعه برون ناید بقیعی

که شیرین زندگانی تلخ میرد

کسی کز زندگی با درد و داغ است

به وقت مرگ خندان چون چراغ است