کزان بقعه برون ناید بقیعی

مباش ایمن که این دریای خاموش

نکرد است آدمی خوردن فراموش

کدامین ربع را بینی ربیعی

جهان آن به که دانا تلخ گیرد

که شیرین زندگانی تلخ میرد

کسی کز زندگی با درد و داغ است