نکرد است آدمی خوردن فراموش

تو ایمن چون شدی بر ماندن خویش

که داری باد در پس چاه در پیش

مباش ایمن که این دریای خاموش

کدامین ربع را بینی ربیعی

کزان بقعه برون ناید بقیعی

جهان آن به که دانا تلخ گیرد