که نرد از خام دستان کم توان برد

چو سایه رو سیاه آنکس نشیند

که واپس گوید آنچ از پیش بیند

نشاید دید خصم خویش را خرد

مشو غره بر آن خرگوش زرفام

که بر خنجر نگارد مرد رسام

که چون شیران بدان خنجر ستیزند