که هرگز در نسازد جفت با جفت

همان به کو در آن وادی نشیند

که جغد آن به که آبادی نبیند

یقین شد شاه را چون مریم این گفت

سخن را از در دیگر بنی کرد

نوازش می نمود و صبر می کرد

سوی خسرو شدی پیوسته شاپور